آيا فکر ميکنيد به بهشت خواهيد رفت؟ آيا راهی که منتهی به بهشت ميشود را ميدانيد؟
چند وقت پيش جايی شنيدم که تمامی اديان مانند پنجره هايی هستند که بشر را به سمت خداوند هدايت ميکنند، يعنی به عبارتی ديگر، چه فرقی ميکند اگر کسی مسيحی باشد يا مسلمان يا يهودی يا زردشت و يا غيره، زيرا به عقيده اين اشخاص تمامی اديان مانند پنجره هايی هستند که به سمت خداوند باز ميشود، و تنها ايمان داشتن به خداوند و کار نيک انجام دادن برای رفتن به بهشت کافی ميباشد. اما دوستان تنها ايمان به خدا، و انجام کار نيک و يا سعی بر انسان خوبی بودن ما را نزد خداوند عادل نخواهد شمرد. خداوند از گناه نفرت دارد و ما انسانها پيوسته گناه ميکنيم، و به دليلی که خداوند از اين آگاهی داشت پسر يگانه خود را فرستاد تا به عنوان قربانی کامل برای گناهان ما داده شود. خداوند قبل از فدا کردن پسر خود شريعت را برای ما فرستاد تا به ما نشان دهد که عادل بودن نزد خداوند کار بسيار دشواری ميباشد و ما هرگز نميتوانيم نزد خداوند با اعمالی که انجام ميدهيم عادل شمرده شويم و به همين دليل او پسر خود را بر روی زمين فرستاد تا هرکسی که به او ايمان آورد حيات جاودان پيدا کند. حال ممکن است ما فکر کنيم که اديان مانند پنجره هايی هستند که به سمت خداوند باز ميشوند، اما عيسی مسيح در يوحنا ۱۴ آيه
۶ میگوید:عیسی گفت:« من راه و راستی و حیات هستم، هیچکس جز بوسیلۀ من نزد پدر نمیآید.»
عيسی مسيح تنها راه بسمت خداوند است، عيسی مسيح پنجره ای نيست که به سمت خداوند باز ميشود، بلکه او دری است که ما را به سمت حيات جاودان و يا بهشت هدايت ميکند. عيسی مسيح در متی ۷ آيات ۱۳ و ۱۴ ميگويد:
از در تنگ وارد شوید زیرا دری که بزرگ و راهی که وسیع است به هلاکت منتهی میشود و کسانیکه این راه را می پیمایند بسیارند. اما دری که به حیات منتهی میشود تنگ وراهش دشوار است و یابندگان آن هم کم هستند.
دوستان عزيز اگر تا بحال فکر ميکرديد که با انجام دادن اعمال نيک و ايمان داشتن به خدا، حيات جاودان را خواهيد يافت، از شما ميخواهم که به آياتی که خوانيدم دقت بيشتری بکنيد و متوجه شويد که عيسی تنها راه به بهشت است. خداوند شما را بسيار دوست دارد و متظر روزی است که شما او را پبزيريد و به نزد او برويد.
یوحنا ۳ آیات ۱۶ تا ۲۱
زیرا خدا جهانیان را آنقدر محبت نمود که پسر یگانۀ خود را داد تا هر که به او ایمان بیاورد هلاک نگردد بلکه صاحب حیات جاودان شود. زیرا خدا پسر خود را به جهان نفرستاد که جهانیان را محکوم نماید بلکه تا آنان را نجات بخشد. هر کس به او ایمان بیآورد محکوم نمی شود اما کسی که به او ایمان نیاورد در محکومیت باقی میماند، زیرا به اسم پسر یگانه خدا ایمان نیاورده است. حکم محکومیت این است که نور به جهان آمد ولی مردم به علت اعمال شرارت آمیز خود تاریکی را بر نور ترجیح دادند، زیرا کسی که مرتکب کارهای بد می شود از نور متنفر است و از آن دوری می جوید مبادا اعمالش مورد ملامت واقع شود. اما شخص نیکوکار به سوی نور می آید تا روشن شود که اعمالش در اتحاد با خدا انجام شده است.
