چند وقت پيش به کنفرانسی رفته بودم که در آن تمامی رهبران، قصد بر اين داشتند که چگونه به ما ياد بدهند تا مردم را قانع بر اين کنيم که مسيح برای ما مرد و تنها راه حقيقت است.

تعاليم آنها مرا به اين فکر اندخت که آيا ما واقعاً بايد مردم را قانع بر چيزی کنيم. وقتی به اين مسئله ميانديشيدم، به اين نتيجه رسيدم که ببينم، خود مسيح چکار کرد.

چيزی که در کتاب مقدس يافتم اين بود که مسيح و شاگردانش هيچ کس را زور نکردند تا به چيزی ايمان آورند، بلکه سعی کردند محبت خدا را با اعمالشان نشان دهند. برای مثال در متی ۹ آيه ۹ میبینیم:

    "عیسی  از آنجا گذشت و در بین راه مردی را بنام متی دید که در محل وصول عوارض نشسته بود. عیسی به او گفت: « به دنبال من بیا. » متی برخاسته به دنبال او رفت."

............................................................

    « پس اگر کسی در مسیح باشد، خلقتی تازه است.»دوم قرنتیان ۵:۱۷

خداوند ميگويد، ثمره گناه مرگ است، اما آيا اين مرگ جسمانی ميباشد؟ خير! خداوند از مرگ روحانی صحبت ميکند، خداوند ميداند که برای انسان، رسيدن به بهشت بسيار دشوار است زيرا او در روميان ۳ آیه ۲۳ ميگويد:

همه گناه کرده اند و از جلال خدا محرومند.

چند وقت پيش پستی در رابطه با اين آیات

نوشته بودم.

در اين آيات پولس رسول چيزی بسيار عجيب را بيان ميکند، او به وازگی به ما ميگويد که زيستن او مسيح است و اگر در راه مسيح بميرد، اين برای او سود است.

حال سؤالی که ما بايد از خودمان بپرسيم اين است که آيا برای ما هم اينچنين است؟ آيا ما هم حاضريم برای مسيح بميريم، و مردن در راه او برای ما سود است؟

آيا در هنگام سختی ها و فشارات زندگی، خداوند را فراموش ميکنيد؟ يا اگر اتفاق

 بدی بر سرتان آید خداوند را متحم ميکنيد؟ و يا اينکه از او درخواست کمک ميکنيد؟

ما بايد به خاطر داشته باشيم، که در هر شرايطی که باشيم و هر اتفاقی که بر سرمان آيد، خداوند هميشه با ماست و ما را تنها نخواهد گذاشت. حتی لحظاتی که ما به او پشت ميکنيم، او هنوز با ماست و منتظر اين است که ما اعتراف کنيم.

خداوند در کلام خود به ما ميگويد که ما را هرگز ترک نخواهد کرد. .....

آيا فکر ميکنيد به بهشت خواهيد رفت؟

آيا راهی که منتهی به بهشت ميشود را ميدانيد؟

چند وقت پيش جايی شنيدم که تمامی اديان مانند پنجره هايی هستند که بشر را به سمت خداوند هدايت ميکنند، يعنی به عبارتی ديگر، چه فرقی ميکند اگر کسی مسيحی باشد يا مسلمان يا يهودی يا زردشت و يا غيره، زيرا به عقيده اين اشخاص تمامی اديان مانند پنجره هايی هستند که به سمت خداوند باز ميشود، و تنها ايمان داشتن به خداوند و کار نيک انجام دادن برای رفتن به بهشت کافی ميباشد. اما دوستان تنها ايمان به خدا، و انجام کار نيک و يا سعی بر انسان خوبی بودن ما را نزد خداوند عادل نخواهد شمرد........

ميخواهم با داستانی شروع کنم:

مردی بود ثروتمند که با مرگ چند قدمی فاصله داشت، و چون آدم خدا ترسی بود، قبل از مرگش با خداوند ملاقات کرد و  از خداوند خواهش کرد که يک مقدار بسيار کوچک از ارث دنيوی خودش را با خود به بهشت ببرد.

خداوند به او گفت، خوب اما  فقط  اجازه داری يک چمدان با خودت بياوری.

مرد چمدانی حاضر کرد و آن را پر از شمش طلا کرد، وقتی که او وفات کرد، در حالی که چمدان به دست به سمت دروازه بهشت میرفت، فرشته ای که دم در ايستاده بود به او گفت: متاسفم اما نميتوانيد چمدان را داخل ببريد.

مرد گفت: خداوند به من اجازه داده است......

    ميخواهم توجه شما را به آياتی بسيار زيبا و عجيب جلب کنم، آيات و کلماتی که عيسی مسيح به ما گفت، تا با انجام دادن آنها بتوانيم بيشتر شبيه به او شويم.

متی ۵ آیات ۴۳ تا ۴۷

 شنیده اید كه گفته شده است همسایه خود را محبت نما و با دشمن خود عداوت كن. اما من به شما می گویم كه دشمنان خود را محبت نمایید و برای لعن كنندگان خود بركت بطلبید و آنانی كه از شما نفرت كنند، را احسان كنید ............................

برای شروع ميخواهم داستانی را که از جايی خواندم بنويسم.

خانواده ای به رستوران رفتند و  بچه شش ساله ای که عضو خانواده بود، از پدرش پرسيد و گفت: آيا من ميتوانم برای غذا دعا کنم؟

پدر گفت: البته

بچه شروع کرد به دعا کردن و گفت: "خدا نيکوست، خدا بزرگ است، برای غذا متشکرم ای خداوند و اگر مامان بعد از غذا بستنی بخرد متشکر تر خواهم شد، در نام خداوند، آمين.

و در آيه ۲۷ ميگويد: "پس خدا آدم را به صورت خود آفريد."   

آیا عیسی احتیاجی به خدمت کردن ما دارد؟

همه ما اطلاعات زیادی درباره راه ها و مسیرها داریم. مثلا میدانیم كه بعضی از راهها بلند، بعضی ها كوتاه، بعضی ها پهن و بزرگ و بعضی ها تنگ وباریك هستند.